http://www.parafia.irzadze.pl http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/chrzest FORMALNA STRONA SAKRAMENTU CHRZTU ŚWIĘTEGO PRZEZ CHRZEST DOKONUJE SIĘ ODPUSZCZENIE GRZECHU PIERWORODNEGO I WSZYSTKICH GRZECHÓW OSOBISTYCH, NARODZENIE DO NOWEGO ŻYCIA, PRZEZ KTÓRE CZŁOWIEK STAJE SIĘ PRZYBRANYM SYNEM OJCA, CZŁONKIEM CHRYSTUSA, ŚWIĄTYNIĄ DUCHA ŚWIĘTEGO. PRZEZ FAKT PRZYJĘCIA TEGO SAKRAMENTU OCHRZCZONY JEST WŁĄCZONY W KOŚCIÓŁ, CIAŁO CHRYSTUSA, I STAJE SIĘ UCZESTNIKIEM KAPŁAŃSTWA CHRYSTUSA. Chrzest jest pierwszym (bez tego sakramentu nie mozna przyjąć pozostałych) i najważniejszym sakramentem, bo daje udział w życiu Bożym i mocą Ducha Świętego oczyszcza z wszelkich grzechów, także z grzechu pierworodnego. Ponadto Chrzest włącza nas do wspólnoty wierzących w Chrystusa, czyli do Kościoła. Rodzice dziecka Przed Chrztem dziecka rodzice są zobowiązani do wysłuchania nauki przedchrzcielnej. Powinni równiez przystąpić do Sakramentu Pokuty, a podczas Mszy świętej chrzcielnej do Komunii świętej (dotyczy rodziców żyjących w Sakramencie Małżeństwa). Po udzieleniu Chrztu, rodzice dziecka wdzięczni Bogu i wierni podjetym zadaniom, mają obowiązek zapoczątkowane na Chrzcie nowe życie rozwijać przez: chrześcijańskie wychowanie w rodzinie, nauczyć dziecko modlitwy, posyłać na katechizację, przygotować do Bierzmowania, przygotować do uczestnictwa w Eucharystii. Religijne życie w rodzinie to jest: modlitwa, życie sakramntalne rodziców i rodzeństwa (zwłaszcza chrześcijańskie święcenie niedzieli) wzajemna miłośćandsect; chrześcijańska będąca dla dziecka najlepszą szkołą wiary. Rodzice chrzestni Odnośnie wyboru rodziców chrzestnych obowiązują następujące przepisy kościelne, które należy uwzględnić przed podjęciem decyzji wyboru ojca i matki chrzestnej. Rodzicami chrzestnymi mogą być: osoby religijne (wyznania katolickiego), bierzmowane, przystępujące do Sakramentów Świętych, a jeśli są małżonkami, żyjące w sakramentalnym związku małżeńskim, muszą odznaczać. się wystarczającą dojrzałością do wypełnienia swoich obowiazków (skończony przynajmniej 16 rok życia). Kościół stawia takie wymagania rodzicom chrzestnym, ponieważ podczas obrzędu Chrztu składają wyznanie wiary we własnym imieniu oraz przyjmują na siebie współodpowiedzialność za chrzescijańskie wychowanie dziecka, zwłaszcza w przypadku, gdy dziecko utraci jedno lub oboje rodziców. Prosimy rodziców chrzestnych bedących spoza naszej parwfii o przyniesienie od własnego Księdza Proboszcza zaświadczenia potwierdzającego mozliwość pełnienia godności chrzestnego(ej). Z okazji Chrztu dziecka chrzestni powinni przystapić do Spowiedzi i Komunii świetej. W przyszłości rodzice chrzestni powinni także uczestniczyć w ważniejszych wydarzeniach jego życia (I Komunia święta, Ślub). Sakrament Chrztu Świętego ustanowił Jezus Chrystus, a jego sprawowanie powierzył wraz z Ewangelią swojemu Kościołowi, gdy nakazał Apostołom: "Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego." (Mt 28,19). http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/nabozenstwo_majowe http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/sluzba_ministrantowa Adamus Jakub 49 Ciągadlak Dawid 8 Kotela Jakub 15 Galas Dominik 31 Krupa Paweł 21 Gorgoń Bartłomiej 21 Matyja Jakub 112 Golik Mateusz 57 Ferdyn Grzegorz 5 Biały Filip 23 Motyl Piotr 30 Cichór Michał 15 Wojciechowski Piotr 9 Stefański Norbert 51 Gała Bartłomiej 19 Gała Piotr 21 Zaborski Jakub 21 Kwaśniak Mariusz 22 Koper Michał 54 Okuliński Damian 39 http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/bierzmowanie Bierzmowanie jest to sakrament, w którym Duch Święty udziela się człowiekowi ochrzczonemu jako Dar. Istotny obrzęd bierzmowania składa się z trzech elementów wykonywanych równocześnie. Są to: namaszczenie olejem Krzyżma na czole ochrzczonego, słowa: "Przyjmij znamię daru Ducha Świętego". W Kościele rzymskokatolickim zwyczajnym szafarzem bierzmowania jest biskup. W pewnych okolicznościach bierzmować może kapłan upoważniony do tego przez prawo kościelne. Skutki bierzmowania są następujące: udoskonala łaskę chrztu, ściślej jednoczy nas z Chrystusem, udoskonala naszą więź z Kościołem, przemówienie biskupa do kandydatów, uwzględniające wszystkich wiernych obecnych, modlitwa biskupa o dary Ducha Świętego, z wyciągniętymi rękami nad kandydatami, modlitwa powszechna, http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/eucharystia EUCHARYSTIA, KTÓRA KARMI NAS CIAŁEM I KRWIĄ PAŃSKĄ KTO SPOŻYWA MOJE CIAŁO I PIJE MOJĄ KREW, MA ŻYCIE WIECZNE... TRWA WE MNIE, A JA W NIM" (J 6, 51.54.56) Na ustanowienie Eucharystii Chrystus Pan przygotowywał słuchaczy przez cudowne rozmnożenie chleba i przez mowę eucharystyczną, w której powiedział: "Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto pożywa ten chleb, będzie żył na wieki... Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne... trwa we Mnie, a ja w nim" (J 6, 51.54.56). Chrystus ustanowił Eucharystię podczas Ostatniej Wieczerzy, gdy wziął chleb, dzięki czynił, połamał go i podał uczniom, mówiąc: "To jest Ciało moje, które za was będzie wydane; czyńcie to na moją pamiątkę". Po Wieczerzy powiedział nad kielichem: "Ten kielich, to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylanaandrdquo; (Łk 22, 19-20). Msza święta jest celebracją Eucharystii i obejmuje: głoszenie słowa Bożego, dziękczynienie składane Bogu Ojcu za wszystkie Jego dobrodziejstwa, a zwłaszcza za to, że darował nam Syna, konsekrację chleba i wina, uczestniczenie w uczcie liturgicznej przez przyjmowanie Ciała i Krwi Pańskiej. Tylko kapłani ważnie wyświęceni mogą przewodniczyć Ofierze eucharystycznej i konsekrować chleb i wino, aby stało się Ciałem i Krwią Chrystusa Pana. Konsekracja jest to przeistoczenie chleba w Ciało i wina w Krew Chrystusa. Komunię świętą może przyjmować ten, kto jest w stanie łaski. Jeżeli ma świadomość, że popełnił grzech śmiertelny, powinien najpierw otrzymać rozgrzeszenie w sakramencie pokuty. Jest rzeczą właściwą, by wierni, jeśli tylko są odpowiednio usposobieni, przyjmowali Komunię za każdym razem, gdy uczestniczą we Mszy świętej (KPK 917). Zobowiązani są do tego przynajmniej raz w roku, możliwie w okresie Wielkanocy (KPK 920). Przyjmowanie Chrystusa w Komunii świętej: pogłębia zjednoczenie z Nim, gładzi grzechy powszednie i chroni przed ciężkimi, umacnia jednośćo Kościoła, jest zadatkiem przyszłej chwały. W Najświętszym Sakramencie obecny jest sam Chrystus, należy Go czcić kultem adoracji. Nawiedzenie Najświętszego Sakramentu jest dowodem wdzięczności, miłości i obowiązkiem względem Chrystusa Pana. http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/kontakt Parafia rzymsko-katolicka pw. św. Wacława 42-446 Irządze, Irządze 145 tel. (34) 354 30 08 http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/pokuta_i_pojednanie SAKRAMENT POJEDNANIA "BÓG OJCIEC MIŁOSIERDZIA, KTÓRY POJEDNAŁ ŚWIAT ZA SOBĄ PRZEZ ŚMIERĆ I ZMARTWYCHWSTANIE SWOJEGO SYNA I ZESŁAŁ DUCHA ŚWIĘTEGO NA ODPUSZCZENIE GRZECHÓW, NIECH CI UDZIELI PRZEBACZENIA I POKOJU PRZEZ POSŁUGĘ KOŚCIOŁA. I JA ODPUSZCZAM TOBIE GRZECHY W IMIĘ OJCA I SYNA, I DUCHA ŚWIĘTEGO". W sakramencie pokuty Bóg przebacza grzechy popełnione po chrzcie świętym, przez rozgrzeszenie kapłańskie. Sakrament ten nazywany jest także: o sakramentem nawrócenia, spowiedzią święta, sakramentem pojednania. Sakrament pokuty ustanowił Pan Jezus w dniu zmartwychwstania, gdy stanął wśród Apostołów w Wieczerniku, tchnął na nich i powiedział: "Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane" (J 20, 19-23). Sakrament pokuty składa się z trzech aktów penitenta oraz z rozgrzeszenia kapłańskiego. Aktami penitenta są: żal za grzechy, spowiedź przed kapłanem, postanowienie wypełnienia zadość uczynienia. Żal za grzechy (skrucha) jest to boleść duszy z powodu obrażenia Pana Boga, najlepszego Ojca. Jeżeli źródłem żalu jest miłość do Boga, wtedy żal jest "doskonałym"; jeśli opiera się na innych motywach, wtedy nazywamy go "niedoskonałym". Spowiedź święta jest to wyznanie przed kapłanem wszystkich grzechów ciężkich, których penitent jeszcze nie wyznał, a które przypomniał sobie po starannym zbadaniu swego sumienia. Wyznanie grzechów powszednich nie jest samo w sobie konieczne, niemniej jest przez Kościół żywo zalecane. Kapłan na spowiedzi zadaje penitentowi wypełnienie pewnych czynów "zadośćuczynienia" lub "pokuty", by wynagrodził szkody spowodowane przez grzech i postępował w sposób godny ucznia Chrystusa. Tylko kapłan, który został upoważniony przez władzę kościelną do spowiadania, może przebaczyć grzechy w imieniu Chrystusa. Po wyznaniu grzechów z żalem, penitent otrzymuje pouczenie i pokutę, po czym kapłan udziela rozgrzeszenia, wypowiadając słowa: "Bóg Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat za sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego" . Penitent odpowiada: Amen. Skutkami duchowymi sakramentu pokuty są: pojednanie z Bogiem, przez które penitent odzyskał łaskę Bożą, pojednanie z Kościołem, darowanie kary wiecznej, związanej z grzechami śmiertelnymi, darowanie, przynamniej częściowe, kar doczesnych, będących skutkiem grzechów, pokój i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa, wzrost sił duchowych do walki ze złem. Indywidualna i kompletna spowiedź z grzechów ciężkich oraz rozgrzeszenie, stanowią jedyny zwyczajny sposób pojednania się z Bogiem i Kościołem. Drogę powrotu do Boga nazywamy nawróceniem się od popełnionych grzechów oraz mocne postanowienie poprawy na przyszłość. Źródłem nawrócenia jest nadzieja na miłosierdzie Boże. Odpust jest to całkowite lub częściowe darowanie przez Boga kar doczesnych będących skutkiem grzechów. Aby zyskać odpust zupełny trzeba: być w stanie łaski Bożej (uświęcającej), przyjąćo Komunię świętą, pomodlićo się w intencji papieża, wyzbyćo się wszelkiego przywiązania do grzechów. WARUNKI DOBREJ SPOWIEDZI KAŻDY GRZECH ODDALA CZŁOWIEKA OD BOGA, ZRYWA WIĘŹ NAWIĄZANĄ W SAKRAMENCIE CHRZTU ŚWIĘTEGO, NIE POZWALA W PEŁNI KORZYSTAĆ Z BOŻEJ ŁASKI. W SAKRAMENCIE POJEDNANIA BÓG ZA POŚREDNICTWEM KOŚCIOŁA, KTÓREGO PRZEDSTAWICIELEM JEST KAPŁAN, PRZEBACZA NAM POPEŁNIONE GRZECHY, DAROWUJE, PRZYNAJMNIEJ CZĘŚCIOWO KARĘ ZA GRZECHY ORAZ NA NOWO OBDAROWUJE ŁASKĄ I UMOCNIENIEM. Człowiek wierzący korzysta z dobrodziejstwa sakramentu pojednania godnie i możliwie często, a bezzwłocznie w przypadku popełnienia grzechu ciężkiego (świadome i dobrowolne przekroczenie przykazań Bożych lub kościelnych w rzeczy ważnej). Warunki dobrej spowiedzi: Rachunek sumienia - przypomnienie sobie wszystkich grzechów od ostatniej, dobrze odprawionej spowiedzi. Żal za grzechy - boleść duszy z powodu zranienia Boga - Najlepszego Ojca. Bóg bez żalu nie odpuszcza żadnego grzechu. Postanowienie poprawy - postanowienie unikania wszystkich grzechów, zwłaszcza ciężkich oraz sposobności do grzechu. Postanowienie to dotyczy także naprawy wyrządzonego zła. Szczera spowiedź - wyznanie wszystkich zapamiętanych od ostatniej spowiedzi grzechów przed kapłanem (Boga nigdy nie okłamię). Zadośćuczynienie - wypełnienie zadanej przez kapłana pokuty i naprawienie wszystkich szkód (w miarę możliwości) wyrządzonych przez grzech. http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/namaszczenie_chorych NAMASZCZENIE CHORYCH SAKRAMENTEM UZDROWIENIA CHRYSTUS PAN, KTÓRY ODPUSZCZAŁ GRZECHY I UZDRAWIAŁ, CHCIAŁ ABY KOŚCIÓŁ MOCĄ DUCHA ŚWIĘTEGO KONTYNUOWAŁ UZDRAWIANIE I ZBAWIENIE Namaszczenie chorych jest to sakrament, który udziela specjalnej łaski chrześcijaninowi doświadczonemu ciężką chorobą lub starością. W liście św. Jakuba czytamy: "Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone" (Jk 5, 14-15). Stosowny czas na przyjęcie namaszczenia chorych zachodzi wtedy, gdy wierny staje wobec niebezpieczeństwa śmierci z powodu choroby lub starości. Sakrament chorych chrześcijanin może przyjmować ile razy zostaje dotknięty ciężką chorobą; również wtedy, gdy nastąpiło nasilenie choroby. Namaszczenia chorych udzielają kapłani, używając oleju poświęconego przez biskupa, a w razie potrzeby przez kapłana, który namaszcza chorego. Do istoty tego sakramentu należy namaszczenie czoła i rąk chorego, z towarzyszącą modlitwą o specjalną łaskę płynącą z tego sakramentu. Skutki specjalnej łaski sakramentu namaszczenia chorych są następujące: zjednoczenie chorego z męką Chrystusa dla dobra chorego i całego Kościoła, umocnienie do przyjmowania po chrześcijańsku cierpień związanych z chorobą lub starością, przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł go otrzymaćo przez sakrament pokuty, powrót do zdrowia, jeśli to służy dobru duchowemu chorego, przygotowanie na przejście do życia wiecznego. http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/kaplanstwo Oprócz kapłaństwa powszechnego wiernych istnieje jeszcze urzędowe zwane też kapłaństwem służebnym. Kapłaństwo służebne przekazywane jest przez sakrament święceń, a zadaniem jego jest pełnienie służby we wspólnocie, w imieniu i w osobie Chrystusa. Między kapłaństwem urzędowym, a kapłaństwem wiernych różnica jest istotna, ponieważ kapłaństwo urzędowe udziela świętej władzy, mocą której kapłani służą Ludowi Bożemu przez nauczanie, sprawowanie kultu Bożego i duszpasterstwo. Kapłaństwo powszechne natomiast uzdalnia i zobowiązuje wiernych do udziału w kulcie Bożym. Od początku posługa święceń była udzielana i wykonywana według trzech stopni: episkopatu, diakonatu. W strukturze Kościoła stopnie te są niezastąpione i bez nich nie ma mowy o Kościele. Sakramentu święceń udziela się przez włożenie rąk i uroczystą modlitwę konsekracyjną. Święcenia wyciskają na duszy niezatarty charakter sakramentalny, wskutek czego przyjmuje się je tylko jeden raz. http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/malzenstwo Obowiązkiem narzeczonych jest ukończenie kursu przedmałżeńskiego. dowody osobiste świadectwa katechizacji z ostatniej ukończonej klasy świadectwo Bierzmowania (jeżeli nie jest ono odnotowane na metryce Chrztu świętego) GŁĘBOKA WSPÓLNOTA ŻYCIA I MIŁOŚCI MAŁŻEŃSKIEJ DLATEGO OPUŚCI CZŁOWIEK OJCA I MATKĘ, A POŁĄCZY SIĘ Z ŻONĄ SWOJĄ I BĘDĄ DWOJE JEDNYM CIAŁEM" (EF 5, 31) Małżeństwo to przymierze, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz na rodzenie i wychowywanie potomstwa. Zawierane między ochrzczonymi zostało podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu. Święty Paweł Apostoł napisał: "Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie... Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją i będą dwoje jednym ciałem" (Ef 5, 25-31). Sakrament małżeństwa udziela łaski miłowania się wzajemnie tą miłością, jaką Chrystus umiłował Kościół. Łaska sakramentu udoskonala zatem ludzką miłość małżonków, umacnia ich nierozerwalną jedność na drodze do życia wiecznego. Ponieważ małżeństwo jest w Kościele stanem publicznym, dlatego powinno być zawierane publicznie w ramach celebracji liturgicznej i wobec zgromadzenia wiernych. Do istotnych cech małżeństwa należy: jedność, otwartośćo na przyjęcie dzieci. Osoby rozwiedzione zawierające nowy związek nie są wyłączone z Kościoła, ale nie mogą przystępować do Komunii świętej. Powinni prowadzić życie chrześcijańskie bez ponownego związku i wychowywać swoje dzieci w wierze. Chrześcijański dom rodzinny jest miejscem, gdzie dzieci otrzymują nauczanie wiary, i dlatego słusznie nazywa się go "Kościołem domowym", wspólnotą łaski i modlitwy, szkołą cnót ludzkich i miłości chrześcijańskiej. MAŁŻEŃSTWO KOŚCIELNE A CYWILNE Na Soborze Trydenckim w 1563 roku przyjęto dekret, który zawierał wymóg sformalizowanego aktu zawarcia małżeństwa dokonywanego przed osobą reprezentującą właściwą władzę i w obecności świadków. Od tego czasu na kontynencie europejskim wymóg ten jest powszechnie uważany za nieodłączny element prawa kanonicznego i świeckiego. Instytucjonalizacja małżeństwa, czyli aktu zawarcia i powstałego węzła, powodowana jest doniosłością tego związku dla małżonków, ich wspólnych dzieci, a także społeczeństwa, państwa i Kościoła, jeśli należy do niego przynajmniej jeden z małżonków. Małżeństwo jest uznawane przez prawo za fundamentalną podstawę rodziny, która jest najmniejszą jednostką organizacyjną społeczeństwa. Współczesne regulacje, zgodnie z którymi zawarcie małżeństwa powinno być związane ze współdziałaniem państwowego lub kościelnego organu, opierają się na założeniu, że tylko w taki sposób mogą być osiągnięte: uzewnętrznienie powagi małżeństwa i jawność więzi osobistych w takim zakresie, w jakim mają one istotne znaczenie społeczne i prawne. Istnienie małżeństwa ma znaczenie zarówno dla państwa, jak i Kościoła, stąd uregulowania prawne funkcjonują w obu tych społecznościach. Kościół katolicki z uwagi na sakramentalny charakter małżeństwa ochrzczonych, jego jedność i nierozerwalność, nie może zrezygnować z własnej jurysdykcji nad małżeństwem swoich wiernych, usankcjonowanej w prawie kanonicznym. Państwo natomiast, traktując małżeństwo jako umowę rozwiązywalną i irrelewantną sakramentalnie, nie chce ze względów społecznych zrezygnować z instytucji rozwodu, uznanego we własnym prawie rodzinnym, także w odniesieniu dla tych obywateli, którzy należą do Kościoła katolickiego. W związku z tym zasadniczo związek małżeński zawarty wobec prawa świeckiego nie jest zdarzeniem prawnym wobec prawa kanonicznego, jak również związek kanoniczny nie stanowi takiego zdarzenia w obszarze prawa świeckiego. Niemniej jednak wspólne dla obu porządków prawnych jest to, iż zarówno małżeństwo kanoniczne, jak i cywilne powstaje w wyniku złożenia przez nupturientów stosownego oświadczenia. W prawie kanonicznym zakłada się istnienie tzw. zgody małżeńskiej, czyli aktu woli, który został uzewnętrzniony tym oświadczeniem. Te dwie przesłanki, związane z odmiennymi koncepcjami instytucji małżeństwa funkcjonującymi w prawie państwowym i kościelnym, stały się punktem wyjścia uregulowań konkordatowych w odniesieniu do małżeństwa. http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/urzad_gminy Odwiedź http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/szkola Odwiedź http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/gminny_osrodek_pomocy_spolecznej Odwiedź http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/gminny_osrodek_zdrowia Odwiedź http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/gimnazjum Odwiedź http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/msze_swiete Msze św. w niedziele i święta: w godz. 8.00, 10.00, 12.00, 16.30 W Kaplicy w Bodziejowicach: o godz15.00 Msze św. w dni powszednie: 7.00, 7.30 (w miesiącach: kwiecień, maj, czerwiec - godz. 7.00, 18.00; w październiku - godz. 7.00, 16.30) http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/nabozenstwa Nabożeństwa majowe w naszym kościele są o godz. 18.00 http://www.parafia.irzadze.pl/kategorie/sakramenty